ผู้หญิงท่องโลก

Published พฤษภาคม 4, 2014 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย-ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์

http://www.thaipost.net/tabloid/060414/88588

ท่องเที่ยว
Sunday, 6 April, 2014 – 00:00
.
งานเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่
มหกรรมหนังสือที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ช่วยทำให้คนที่ชอบอ่านหนังสือ และเติบโตมาได้เพราะมีหนังสือเป็นที่พึ่ง เป็นเพื่อนทั้งยามสุข ยามทุกข์อย่างดิฉันรู้สึกเบิกบานสำราญใจเป็นยิ่งนัก เพราะเหลียวซ้ายแลขวาแล้วก็ดูเหมือนว่า สิ่งที่ถือเป็นสมบัติล้ำค่าในชีวิตของดิฉันก็คงมีหนังสือนี่เอง
การรู้หนังสืออีกเช่นกัน ที่ทำให้ดิฉันมีอุปกรณ์สำคัญเป็นเครื่องมือสามารถเลี้ยงชีพมาได้ถึงทุกวันนี้ แม้ว่าโลกจะเปลี่ยนไปสู่ยุคดิจิตอล หรือโลกแห่งเทคโนโลยี แต่สำหรับดิฉันนั้น ตัดสินใจแล้วว่าจะยอมตายคากองกระดาษอยู่ตรงนี้ เพราะยังรักการเขียน รักการอ่านจากกระดาษอยู่เหมือนเดิม
เห็นหนังสือแต่ละเล่ม ไม่ว่าจะเขียนแล้วออกมาดีหรือไม่ ดิฉันชื่นชมคารวะทุกคนที่สร้างงานออกมา ด้วยรู้ว่ากว่าหนังสือจะสำเร็จออกมาเป็นเล่ม กว่าคนเขียนจะกลั่นตัวอักษรร้อยเรียงมาวางได้แต่ละบรรทัดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หากต้องอาศัยความเพียรพยายามที่สูงส่ง ใช้เวลาที่มากมาย และใช้พลังศรัทธาที่ยิ่งยวดยิ่งนัก มีคนเคยถามว่า เขียนหนังสือนั้นพอกินหรือ ดิฉันยังตอบไม่ถูกจนทุกวันนี้ หากเป็นนักเขียนชื่อดังคงร่ำรวย แต่คนฝีมือเขียนธรรมดานี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
กระนั้น ดิฉันก็ถือว่างานที่ทำจากใจ จากความศรัทธานั้น ไม่ว่าจะเป็นงานใด ย่อมยิ่งใหญ่เสมอ
ปลายเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ดิฉันมีโอกาสขึ้นไปที่ดอยสูงของอำเภอปัว จังหวัดน่าน อากาศบนพื้นราบร้อนหมดแล้ว แต่อากาศตอนเช้าบนดอยยังหนาวเย็น มองเห็นดอกเสี้ยวบานเต็มต้น สีขาวผสมชมพูสะพรั่งสวย พวกเราขึ้นไปเยี่ยมโรงเรียนที่นั่น
เด็กๆ นักเรียนที่นี่มาจากหลายเชื้อชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยภูเขา แต่งกายในชุดประจำเผ่าสวยงามยืนต้อนรับเราอยู่ มีการแสดงรำประจำเผ่าใช้ชม แล้วหลังจากนั้นก็พาไปดูวิธีการเรียนการสอนของเด็กๆ
ในห้องเรียนของชมรมเย็บปักถักร้อย มีการเชิญผู้เฒ่า ผู้แก่ประจำหมู่บ้านที่เคยปักลวดลายเสื้อ ปักลายสำหรับตกแต่งกระโปรงมาถ่ายทอดวิชาให้กับเด็กๆ ที่สนใจ
เห็นลวดลายที่ผู้อาวุโสทำออกมาแล้ว คิดในใจว่าเป็นเรื่องของสุดยอดฝีมือและผู้มีความเพียรจริงๆ เท่านั้นที่จะสามารถทำออกมาได้
พวกเราถามอาม่าที่มาสอนเด็กว่า งานพวกนี้ยากไหม อาม่าบอกไม่ยาก แต่ใช้เวลานาน ถามว่าเสื้อแต่ละตัว กระโปรงแต่ละตัวที่ทำขึ้นใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ อาม่าว่าเป็นปี ครั้นถามต่อว่าใช้เวลานานขนาดนี้ทำไมไม่ซื้อใส่ อาม่าบอกว่า อันนี้ทำนานกว่าจะได้ แต่ได้มาแล้วใส่ได้ตลอดชีวิต และมีตัวเดียวไม่เหมือนใคร
ทุกอย่างที่มาอาม่าตอบ ทำเอาพวกเรา พวกที่มาจากเมือง พวกที่เน้นความรวดเร็ว สะดวกสบายถึงกับอึ้ง จริงอย่างอาม่าว่า ชุดสวยเหล่านี้ใช้ในวาระพิเศษ ปักนาน แต่ใช้ได้ตลอด และมีตัวเดียวไม่เหมือนใคร
การใช้ชีวิตของคนเมืองนั้น ถูกเร่งรัดและตัดสินกันด้วยเวลาเป็นที่ตั้ง คนเลือกเดินทางด้วยเครื่องบิน เพราะรู้สึกว่าช่วยประหยัดเวลา เอาเวลาไปทำมาหากินอย่างอื่น คนเลือกซื้อเสื้อผ้า สำเร็จรูป ซื้ออาหารสำเร็จรูปกิน เพราะเห็นว่า สะดวก ประหยัดเวลา ถูกกว่า แล้วก็จบลงด้วยคำว่ามีใส่เหมือนกัน กินอิ่มเหมือนกัน
ต่างคนต่างใจ ต่างความชอบกันไป แล้วแต่ใจใครใจมัน ดิฉันตั้งข้อสังเกตว่า เวลาเราใช้ชีวิตในเมือง เรามักจะคุ้นชินกับความเร่งรีบของผู้คน พูดเร็ว คิดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว และท้ายที่สุดก็จบลงก็รวดเร็วเช่นกัน ผู้คนคบกันในเวลาอันรวดเร็ว เลิกคบกันก็ภายในเวลาอันรวดเร็วเช่นกัน
ตรงกันข้าม ในโลกนี้ก็ยังมีการดำเนินชีวิตของคนอีกประเภทหนึ่ง ที่ไม่ได้วิ่งตามเวลา คนพวกนี้ทำงานตามเป้าหมาย เป็นงานที่ต้องใช้เวลา ใช้ความพากเพียร และใช้พลังศรัทธา ทำจนกว่าจะสำเร็จ และเป็นความสำเร็จเพื่อฉลองความตั้งใจของผู้ทำเป็นหลัก งานพวกนี้คืองานศิลปะทั้งหลาย เนิบช้า แต่รุ่มรวยพลังที่ทุ่มเท เป็นพลังที่ไม่หมด ไม่จบไม่สิ้น
ตื่นเช้ามาหยิบจับงานเดิม ทำเรื่อยไป ตามความว่าง ไม่มีใครบังคับ เป็นงานที่ทำด้วยความเต็มใจ งานเสร็จเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น เสร็จเมื่อผู้ทำพอใจ งานเหล่านี้บางทีไม่ใช่เป็นงานที่ยิ่งใหญ่อะไรนัก อย่างงานปักเสื้อ ปักผ้าที่เห็นนั่นเอง
แต่น่าสังเกตว่า งานทุกชิ้นที่ว่านั้นเป็นงานเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่เสมอ
ลงมือทำทีละนิด ลงมือต่อทีละน้อย
และทำจนถึงที่สุด ด้วยใจที่มั่นคง เป็นงานเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: