ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

SartKasetDinPui : ข้อมูล เศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม เกษตร ดิน น้ำ ปุ๋ย

มุมข้าราชการ 28/04/55 ตุลาคม 16, 2014

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/256054

โดย ซี.12 28 เม.ย. 2555 05:00

ถึงจะชะลอไปนานเท่าไหร่ก็อั้นไม่อยู่ในที่สุดคำสั่งแต่งตั้งโยกย้าย นายอำเภอ อำนวยการระดับสูง หรือ นายอำเภอ 9 ก็ต้องออกมาจนได้ด้วยรูปโฉมที่ไม่แตกต่างไปจากยุคใดๆของมหาดไทย เป็นการย้ายใน ระนาบเดิม 41 ตำแหน่ง เลื่อนระดับ 72 ตำแหน่ง และโอนมาจาก สป.มท. อีก 1 ตำแหน่งรวม 114 ราย…..

การนำเสนอทั้งหมดคงต้องใช้เวลา ตอนนี้ ขอหยิบเอาประเด็นที่น่าสนใจมาว่ากันเป็นชุดๆไปอย่างเช่น นายอำเภอ 9 ที่มาจากตำแหน่งในส่วนกลาง 10 กว่ารายคือมาจาก ผู้อำนวยการกอง ได้แก่ ธนิศร์ วงศ์ปิยะสถิตย์ ผอ.กองวิชาการและแผนงาน เป็น นอภ.ศรีประจันต์ สุพรรณบุรี สุชาติ ทีคะสุข ผอ.กองการเจ้าหน้าที่ เป็น นอภ.อุ้มผาง ตาก พิจิตร บุญทัน ผอ.กองกลาง สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็น นอภ.ท่ายาง เพชรบุรี…..

ที่มาจาก ผู้อำนวยการส่วน มี กิตติศักดิ์  ฤกษ์ทวีสุข  ผอ.ส่วนงานนิติการ  สำนักการสอบสวนและนิติการ เป็น นอภ.บ้านแหลม เพชรบุรี จารุวัฒน์ เกลี้ยงเกลา ผอ.ส่วนประสานโครงการพัฒนาท้องที่  สำนักบริหารการปกครองท้องที่ เป็น นอภ.ไทรน้อย นนทบุรี รณรงค์ นครจินดา ผอ.ส่วนการทะเบียนราษฎร สำนักบริหารการทะเบียน เป็น นอภ.องครักษ์ นครนายก…..

มาจาก รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง คือ ประเสริฐ ธนเศรษฐกร รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง เป็น นอภ.นางรอง บุรีรัมย์ อนุรัฐ ไทยตรง รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง เป็น นอภ.ท่าบ่อ หนองคาย อภริศักดิ์ พฤกษชาติ รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง รักษาการ ผอ.กองคลัง เป็น นอภ.โพธิ์ทอง อ่างทอง …..

อีก 2 รายที่น่าสนใจคือ เมธี กาญจนะพังคะ เจ้าพนักงานปกครองชำนาญการพิเศษ ศอ.บต. เป็น นอภ.บันนังสตา ยะลา และ ประเสริฐ ศรีพนารัตนกุล ผอ.ศูนย์สารสนเทศเพื่อบริหารการพัฒนางานปกครอง เป็น นอภ.เมืองนครนายก รายสุดท้ายนี้มีข้อสังเกตว่า ไม่เคยผ่านการศึกษาอบรมจากโรงเรียนนายอำเภอ เพียงแต่เคยเรียน นปส. 50…..

นายอำเภอ 9 เท่าที่มีอยู่ก่อนหน้านี้รู้สึกว่ามาจาก นักเรียนนายอำเภอรุ่น 51 เป็นรุ่นล่าสุด การแต่งตั้งคราวนี้มี นักเรียนนายอำเภอรุ่น 52 ได้ก้าวขึ้นมา 4 รายประกอบด้วย ธรรมรงค์ คงวัดใหม่ นอภ.ยะหริ่ง ปัตตานี วรเชษฐ พรมโอภาษ นอภ.รือเสาะ นราธิวาส สนั่น พงษ์อักษร นอภ.โคกโพธิ์ ปัตตานี และ สุรชัย วงศ์ศุภลักษณ์ นอภ.สะบ้าย้อย สงขลา  ทั้งหมดอยู่ในพื้นที่วิกฤติของจังหวัดชายแดนภาคใต้  ส่วนนักเรียนนายอำเภอรุ่นเก๋าสุดที่ได้เลื่อนในคราวนี้คือ ประเสริฐ ธนเศรษฐกร นอภ.นางรอง บุรีรัมย์ เป็น นักเรียนนายอำเภอรุ่น 31…..

ในส่วนของการโยกย้ายในระนาบเดิมมี นายอำเภอหญิง 2 รายย้ายสับเปลี่ยนอำเภอคือ วรรณา กำเหนิดงาม นอภ.ไทรน้อย นนทบุรี เป็น นอภ.อัมพวา สมุทรสงคราม กับ ปาณี นาคะนาท นอภ.ท่าวุ้ง ลพบุรี เป็น นอภ.บ้านไร่ อุทัยธานี…..

อีก 2 นายอำเภอ ที่ควรเอ่ยถึงด้วยความนับถือในฝีมือที่ครบเครื่องทั้งนักรบและนักพัฒนาคือ จำนัล เหมือนดำ ย้ายจาก นอภ.สุไหงปาดี ไปเป็น นอภ.สุไหงโก-ลก นราธิวาส และ เถกิงศักดิ์ ยกศิรินอภ.สะบ้าย้อย สงขลา กลับไปเป็น นอภ.เมืองนราธิวาส…..

จากตำแหน่งนายอำเภอมาถึงเรื่องราวของการเปิดสอบเข้ารับราชการเป็น ปลัดอำเภอ ตอนนี้ กรมการปกครองกำลังจะเปิดรับสมัคร ปลัดอำเภอรุ่นใหม่ เรียกชื่อตำแหน่งว่า เจ้าพนักงานปกครองปฏิบัติการ โดยรับสมัครทางอินเตอร์เน็ต ตั้งแต่วันที่ 8-30 พฤษภาคม 2555 ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่เว้นวันหยุดราชการ ที่เว็บไซต์ http://www.dopa.go.th และมีการขอความร่วมมือ ข้าราชการกรมการปกครอง ทุกคนไม่ให้ไปมีส่วนร่วมเป็นติวเตอร์ในสถาบันกวดวิชาต่างๆด้วย…..

“ซี.12”

 

‘นิวาสสถานเดิม’ อุทยานฯ วิถีแห่ง ‘บ้านสมเด็จย่า’ ทรงคุณค่ามากกว่าสถานที่

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

วันอาทิตย์ 12 ตุลาคม 2557 เวลา 00:00 น.

“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีค่ะ อุทยานแห่งนี้ ไม่เพียงจะสวยงาม ร่มรื่น แต่ยังมีความสำคัญในฐานะนิวาสสถานเดิม หรือบ้านของสมเด็จย่า อีกด้วย” …เสียงจาก สมบัติ แย้มอุทัย หัวหน้าฝ่ายพิพิธภัณฑ์ อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนคริน ทราบรมราชชนนี ดังกังวานมาแต่ไกล ปลุกภวังค์ให้ผู้ไปเยือนตื่นขึ้นจากความร่มรื่นชื่นใจในสถานที่แห่งนี้ ทั้งนี้ “นิวาสสถานเดิม” หรือที่ผู้คนรายรอบอุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ มักเรียกว่า… “บ้านสมเด็จย่า” ไม่เพียงจะร่มรื่น แต่ยังสะท้อน “ความจงรักภักดี” ที่ผู้คนในย่านคลองสาน และคนไทยทั่วไป มีต่อ “สมเด็จย่า” ซึ่งทีมงานคอลัมน์ “วิถีชีวิต” มีโอกาสได้ไปเยือน และมีเรื่องราวมานำเสนอ…

***************

ผู้ไปเยือนที่นี่ จะสัมผัสได้ถึงสายลม   เย็น ๆ ทันทีที่ก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ ทิวไม้เขียวครึ้มสะกดให้ปล่อยใจไปกับความร่มรื่น ซึ่งทีมงานคอลัมน์ “วิถีชีวิต” มีโอกาสได้ไปเยือนอุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ ในช่วงปลายเดือน ก.ย. ก่อนจะถึงช่วงเวลาสำคัญ ที่จะ ครบรอบ 114 ปี วันพระราชสมภพสมเด็จย่า ในเดือน ต.ค. นี้ ซึ่งในวันอังคารที่ 21 ต.ค.ที่จะถึงนี้ก็จะมีการจัดงาน “น้อมรำลึกถึงสมเด็จย่า ณ นิวาสสถานเดิม” ครั้งที่ 16 ณ อุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ เขตคลองสาน กรุงเทพฯ โดยการไปเยือนสถานที่นี้ของทีม “วิถีชีวิต” นั้น ไปตามคำเชิญของบริษัท ซีพีออลล์ จำกัด (มหาชน) อันสืบเนื่องจาก “โครงการตามรอยประวัติศาสตร์ ชมงานศิลป์ริมเจ้าพระยา” โดยหลังจากคณะที่ไปเยือนรวมตัวกันพร้อมแล้ว หัวหน้าฝ่ายพิพิธภัณฑ์คนเดิม ก็เล่าว่า…..

อุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ สร้างขึ้นตามกระแสพระราชดำริของ พระบาทสมเด็จพระเจ้า อยู่หัว ที่ทรงต้องการอนุรักษ์อาคารและย่านเก่าแก่ในบริเวณนี้ไว้ ซึ่งคณะนักสำรวจพบว่า…มีอาคารเก่าแก่บางหลังมีลักษณะและที่ตั้งใกล้เคียงกับบ้านที่สมเด็จย่าเคยประทับ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชประสงค์จะอนุรักษ์พื้นที่นี้ไว้ เพื่อเป็นพิพิธภัณฑ์เทิดพระเกียรติ สมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนี พระราชมารดาของพระองค์

“ที่ดินจำนวน 4 ไร่บริเวณนี้ นายแดง และนายเล็ก นานา เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ โดยทั้งสองท่านต่างก็พร้อมใจกันน้อมเกล้าฯ ถวายที่ดินบริเวณดังกล่าว เพื่อจัดทำอุทยานเฉลิมพระ เกียรติฯ” …เป็นที่มาที่ไปของพื้นที่บริเวณดังกล่าว

เมื่อเดินถึง พระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี หัวหน้าฝ่ายพิพิธภัณฑ์ก็หยุดเดิน ก่อนที่จะเล่าประวัติให้คณะรับฟังว่า… พระราชานุสาวรีย์ฯ แห่งนี้ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จฯ เปิด เมื่อวันเสาร์ที่ 3 มิ.ย. 2549 ทั้งนี้ “เนินดิน” ซึ่งเป็นที่ตั้งพระราชานุสาวรีย์สมเด็จย่าในพระอิริยาบถทรงพระสำราญ เนินดินตรงนี้เป็นดินที่นำมาจากสถานที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ ที่สมเด็จย่าเคยเสด็จฯ ประทับ หรือทรงประกอบพระราชกรณียกิจ ซึ่งเรื่องนี้ก็สร้างความสนใจให้คณะอย่างมาก เพราะประวัติในเรื่องนี้ บางคนอาจยังไม่เคยทราบมาก่อน…

จากพระราชานุสาวรีย์ฯ เดินต่อไปยังบริเวณ สวนพักผ่อนทั่วไปที่ถูกจัดเป็นสวนสาธารณะชุมชน ซึ่งก็เรียกความสนใจจาก “คอต้นไม้” ได้อย่างดี เพราะบริเวณนี้เต็มไปด้วย “ไม้โบราณ” หายาก อาทิ โพธิ์ ไทร ไกร กร่าง ชำมะนาด พุดจีบ ปีบ ลั่นทม โดยบริเวณนี้นอกจากเป็นพื้นที่ออกกำลังกาย พักผ่อนหย่อนใจ ก็ยังเป็น “แหล่ง ศึกษาพันธุ์ไม้” ที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งด้วย และจากจุดนี้ก็จะเดิน ต่อไปยัง “เขตอาคารอนุรักษ์” ที่ประกอบด้วยอาคารหลายหลัง ซึ่งภายในจัดแสดงนิทรรศการต่าง ๆ อาทิ พระราชประวัติสมเด็จ ย่า ภาพพระราชกรณียกิจและพระราชจริยาวัตร สิ่งของเครื่องใช้ งานฝีพระหัตถ์ของสมเด็จย่า …ซึ่งมีอยู่หลากหลาย

พ้นออกมาจากจุดนั้น ก็มาถึงสถานที่สำคัญอีกแห่งของอุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ คือ “บ้านจำลอง“ ที่กรมศิลปากรร่วมสร้างขึ้นตามรูปแบบ “บ้านของสมเด็จย่า” ครั้งทรงพระเยาว์ ตามคำบรรยายจาก “หนังสือแม่เล่าให้ฟัง” โดยกรมศิลปากรได้สร้างแบบจำลองขึ้นเพื่อถวาย โดยสมเด็จย่าทอดพระเนตรและมีพระราชวินิจฉัยปรับปรุงจนถูกต้องแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ หัว ได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นจากแบบจำลอง โดยสร้างเท่ากับขนาดจริง ก่อนนำมาประดิษฐานไว้ในอุทยานแห่งนี้

“สิ่งของต่าง ๆ ภายในบ้าน สะท้อนถึงความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายแบบไทย บ้านจำลองนี้ ทำให้พสกนิกรชาวไทยได้มีโอกาสรับรู้ถึงวิถีชีวิตเมื่อครั้งทรงพระเยาว์ของสมเด็จย่า…” …หัวหน้าฝ่ายพิพิธภัณฑ์ กล่าว

นอกจากบ้านจำลองแล้ว ในบริเวณนี้ก็ยังมีแผ่นหินแกะสลัก ที่เป็นงานประติมากรรมแผ่นหินขนาดใหญ่แบบนูนต่ำ, ศาลาแปดเหลี่ยม ที่สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองในโอกาสครบ 8 รอบวันพระราชสมภพสมเด็จย่า, ศูนย์ศิลป์ศรีพิพัฒน์ ที่เป็นอาคารเก่าซึ่งปรับปรุงจากเรือนครัวเดิมของบ้านเจ้าพระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษาธิบดี (แพ บุนนาค) อธิบดีกรมพระคลังสินค้าในสมัยรัชกาลที่ 5 ที่เป็นสถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยปัจจุบันมีการก่อสร้างเพิ่มเติมและจัดแบ่งออกเป็น เรือนสวรรค์ปัญญา และเรือนพัฒนวิทย์ เพื่อใช้เป็นสถานที่จัดแสดงงานจิตรกรรม ประติมากรรม กิจกรรมทางศิลปะ รวมถึงเป็นมุมหนังสือ (ห้องสรรพปัญญา) สำหรับส่งเสริมการอ่านให้แก่เยาวชน

“ทุกอย่างต้องไม่กระทบกับสภาพแวดล้อมเดิม และต้องจัดให้ผสมกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติ” …เป็นเสียงจากหัวหน้าฝ่ายพิพิธภัณฑ์ ที่อธิบายถึงสภาพที่เกิดขึ้นภายในอุทยานแห่งนี้

“นอกจากที่นี่จะเป็นสถานที่สำคัญ ที่ทำให้พวกเรา…ได้รำลึกถึงสมเด็จย่า ที่นี่ก็ยังเสมือนสวนในเมือง ที่พวกเราในชุมชน รวมถึงใกล้เคียง ได้ใช้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ออกกำลังกาย รวมถึงทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วย” …ส่วนนี่เป็นเสียงจาก รัตนา ฉัตรรัตนะภิวัฒน์ ชาวบ้านชุมชนคลองสาน อีกเสียงหนึ่งที่สะท้อนถึงความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ

****************

 

“อุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ เปรียบประดุจพระราชอนุสรณ์สถาน ที่รำลึกถึงความรัก ความผูกพัน ประกอบด้วยพระราชหฤทัยเปี่ยมไปด้วยกตัญญุตา ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ทรงถวายแด่พระราชมารดา ซึ่งผู้ที่ได้รับประโยชน์จากอุทยานเฉลิมพระ เกียรติฯ คือพสกนิกรทั้งหลาย ที่ได้ใช้เป็นสถานที่สำหรับศึกษาพระราชประวัติสมเด็จย่า ทั้งนี้ ความร่มรื่นก็ดี อาคารโบราณที่ตั้งอยู่ร่วมกับศิลปะร่วมสมัยก็ดี สิ่งเหล่านี้สะท้อนว่า…แม้เป็นคนเชื้อชาติใด ศาสนาใด หากอยู่ในผืนแผ่นดินไทยแล้ว ทุกคนก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ และมีความสุข อุทยานแห่งนี้จึงมีคุณค่า มีความหมายมากกว่าการเป็นเพียงแค่สถานที่”

…สมบัติ แย้มอุทัย หัวหน้าฝ่ายพิพิธ ภัณฑ์ อุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ กล่าวทิ้งท้าย.

‘114 ปี…สมเด็จย่า’

ในโอกาสครบรอบ 114 ปี วันพระราชสมภพสมเด็จย่า ในเดือน ต.ค. นี้ อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี จะร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและเอกชน จัดกิจกรรม “งานน้อมรำลึกถึงสมเด็จ ย่า ณ นิวาสสถานเดิม ครั้งที่ 16” ขึ้นในวันที่ 21 ต.ค. 2557 ณ อุทยานเฉลิมพระเกียรติฯ ซอยสมเด็จเจ้าพระยา 3 เขตคลองสาน กรุงเทพฯ ตั้งแต่เวลา 07.00 น.

ทั้งนี้ ภายในงานครั้งนี้ จะมีกิจกรรม

ต่าง ๆ อาทิ การแสดงเฉลิมพระเกียรติ, การจำลอง บรรยากาศ บ้านสมเด็จย่าแห่งความทรงจำ, การจำลองบรรยากาศตลาดพื้นบ้านโบราณ และมีกิจกรรมฝึกอาชีพ การตรวจสุขภาพ มีกิจกรรมอื่น ๆ อีกมากมาย เพื่อให้ประชาชนได้ร่วมเทิดพระเกียรติ รวมถึงน้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิ คุณของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ซึ่งผู้ที่สนใจตรวจสอบรายละเอียดงานเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ http://www.theprincessmothermemorial park.org หรือ โทร. 0-2437-7799.

สุรางค์รัตน์ เจนการ

ศิริโรจน์ ศิริแพทย์ : รายงาน

 

จากอดีตก้าวสู่อนาคต ‘วิถีโตโยต้าไทย’ ภารกิจ ‘ขับเคลื่อนสุข’

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

วันอาทิตย์ 5 ตุลาคม 2557 เวลา 00:00 น.

ทีม “วิถีชีวิต” เราได้รับเชิญขึ้นไปบนชั้นที่ 41 อาคารซีอาร์ซี ออลซีซั่น เพลส ย่านถนนวิทยุ ที่ตั้งกองบัญชาการในกรุงเทพฯ ของ “โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย” เพียงไม่กี่วันก่อนที่องค์กรแห่งนี้จะมีอายุครบ 52 ปี ซึ่งนอกจากบทบาทในฐานะผู้นำตลาดรถแล้ว ที่สังคมคุ้นตากันดีก็หนีไม่พ้นกิจกรรมทางสังคมที่องค์กรนี้ได้เข้าไปมีส่วนร่วมและสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเกิดขึ้นจาก “วิถีโตโยต้า” ที่มุ่งหวังจะร่วมสร้างสังคมที่ดีควบคู่ไปกับการดำเนินธุรกิจที่ดี โดยผู้ที่บอกเล่าเรื่องราวนี้ได้ดีที่สุดก็คือ วุฒิกร สุริยะฉันทนานนท์  ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่อาวุโสโตโยต้า…

****************

“เราเป็นได้ทุกแบบและเข้ากับคนทุกเพศทุกวัยได้หมด”…เป็นภาพวาดถึงบุคลิกองค์กร ที่ผู้บริหารท่านนี้อธิบายให้เราฟัง โดยคุณวุฒิกรกล่าวว่า… เนื่องจากโตโยต้าเองมีรถยนต์หลากหลายรุ่นหลากหลายกลุ่มที่ครอบคลุมกับผู้คนทุกกลุ่มทุกวัย โตโยต้าจึงต้องเข้าใจและเข้าถึงความต้องการของผู้คนแต่ละกลุ่มให้ได้อย่างลึกซึ้ง ซึ่งทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจากแนวคิดพื้นฐานที่สุดของโตโยต้า คือการสนองตอบความต้องการผู้คนทุกกลุ่มอย่างไม่เลือกเพศ ไม่เลือกวัย และตอบสนองทุกความต้องการอย่างเท่าเทียม…

“นี่เป็นวิธีคิดตามแบบฉบับของเรา” …ผู้บริหารท่านนี้กล่าว

“การปรับตัว” เพื่อรับกับความเปลี่ยนแปลงของโลกเป็นหนึ่งในวิถีขององค์กรแห่งนี้ ยิ่งเป็นยุคที่สังคมและวิถีชีวิตผู้คนเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วด้วยแล้ว ยักษ์ใหญ่อย่างโตโยต้าก็ให้ความสนใจ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับ “พลังของคนรุ่นใหม่” ซึ่งเรื่องนี้เขาเล่าว่า… คนรุ่นใหม่มีไลฟ์สไตล์ที่น่าสนใจมาก ซึ่งโตโยต้าเองก็มองเห็นถึงพลังของคนกลุ่มนี้ จึงเข้าไปสนับสนุนให้เกิด “พื้นที่สร้างสรรค์” ให้ได้แสดงศักยภาพผ่านทางกิจกรรมต่าง ๆ มาตลอด ซึ่งล่าสุดนี้ก็เปิดพื้นที่ใหม่ขึ้นภายใต้ชื่อโครงการ “Toyota It’s Mine” ที่มีกิจกรรมหลากหลาย อาทิ  โครงการ Yaris The Presenter 2014 ที่เปิดโอกาสให้คนทั่วไปเข้าคัดเลือกเพื่อเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับทางโตโยต้า หรือกิจกรรม Toyota Car Decoration Contest ซึ่งเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ที่มีใจรักด้านศิลปะและการออกแบบเข้าร่วมประกวดการตกแต่งรถยนต์ รวมถึง Toyota Music Platform ที่เป็นกิจกรรมดนตรีรูปแบบใหม่ที่เรียกว่า Social Sound Space ซึ่งเป็นการเชื่อมโยงโลกโซเชียลมีเดีย โลกดนตรี และความฝันคนรุ่นใหม่ไว้ในกิจกรรมเดียวกัน

ทั้งนี้ กิจกรรมที่ได้จัดขึ้นนั้น เขาได้ยกตัวอย่างและเล่าให้เราฟังว่า… กับโครงการอย่าง Yaris The Presenter นั้น เกิดขึ้นเพื่อต้องการค้นหาพรีเซ็นเตอร์ให้กับผลิตภัณฑ์ โดยคัดเลือกจากคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถ มีเอกลักษณ์ และมีบุคลิกที่เข้ากันได้กับสินค้าของโตโยต้า ทำการคัดเลือกให้เข้ามาทำหน้าที่นี้ แทนที่จะใช้พรีเซ็นเตอร์ที่เป็นคนดัง-คนมีชื่อเสียง เนื่องจากเชื่อว่า… ปัจจุบันมีคนรุ่นใหม่ ๆ ที่มีความสามารถ มีศักยภาพอยู่มากมายในสังคม ซึ่งถือว่า… มีคนให้ความสนใจกันมาก เพราะแค่เดือนเศษ ๆ ที่เปิดโครงการก็มีคนสมัครเข้ามามากถึงกว่า 6,000 คน …ผู้บริหารท่านนี้ฉายภาพปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น

ขณะที่อีกโครงการหนึ่งซึ่งน่าสนใจไม่แพ้กัน คือกิจกรรม “จิ้มไหล่ มิวสิก เฟสติวัล” ซึ่งเกิดขึ้นภายใต้แนวคิด Toyota Music Platform ที่มองว่า… คนรุ่นใหม่วันนี้ไม่ได้ต้องการเพียงแค่มาชมหรือมาสนุกในคอนเสิร์ตอย่างเดียว แต่ทุกคนต้องการร่วมเป็นส่วนหนึ่งด้วย ทำให้เกิดเวทีรูปแบบที่เรียกว่า…Social Sound Space นี้ขึ้นมา โดยเปิดโอกาสให้ “คนธรรมดา” ที่มีความสามารถ มีความฝันทางดนตรี ได้มีพื้นที่แสดงความสามารถออกมาร่วมกับศิลปินในดวงใจด้วย รวมถึงยังนำ “เน็ตไอดอล” ที่ถือว่าเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีพลังอย่างมาก เข้ามาร่วมกับกิจกรรมดังกล่าว เพื่อเชื่อมโยงโลกเข้าหากันมากขึ้นผ่านทางสังคมออนไลน์

“ต้องยอมรับว่า… ยุคนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วโดยตลอด โดยเฉพาะไลฟ์สไตล์ของผู้คน ตรงนี้ก็เป็นงานหนักที่เราต้องจับให้ทันกับความเปลี่ยนแปลงที่ว่านี้ ยกตัวอย่าง เรื่องการซื้อรถสักคัน ในอดีตคนก็จะหาข้อมูลจากหนังสือ จากบทวิจารณ์ ถามเพื่อนฝูง ถามคนรู้จัก เพื่อประกอบการตัดสินใจ แต่วันนี้มันมีสื่อใหม่อย่างโซเชียลเน็ตเวิร์ก มีโซเชียลมีเดีย มีสังคมออนไลน์เกิดขึ้น ซึ่งก็มีพลังและมีผลในการตัดสินใจไม่แพ้กัน จุดนี้เราเองก็ให้ความสนใจ” …เป็นการระบุถึงโครงการที่เกิดขึ้น ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้มีพื้นที่แสดงความคิดสร้างสรรค์ รวมถึงเปิดโอกาสสร้างฝันให้คนธรรมดา…

นับเป็นแนวคิดน่าสนใจจากยักษ์ใหญ่อย่างโตโยต้า

“วิถีชีวิตของคนรุ่นใหม่ที่เกิดขึ้นในเวลานี้ เป็นโอกาสดีที่จะได้เชื่อมโยงเราเข้ากับคนรุ่นใหม่ ซึ่งเราได้สนับสนุนให้เกิดพื้นที่สร้างสรรค์ เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขาได้แสดงศักยภาพของตัวเองออกมา ซึ่งไม่เพียงจะเกิดความคิดสร้างสรรค์ แต่คนเหล่านี้ยังอาจจะช่วยจุดประกายสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่น ๆ ต่อไปด้วย  นี่เป็นสิ่งที่เราตั้งใจและอยากผลักดันให้เกิดขึ้นจริง”

…ผู้บริหารโตโยต้าระบุ ก่อนกล่าวอีกว่า… ความจริงแล้วในเรื่องนี้ กับกิจกรรมต่าง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่ หากมองให้ลึกจริง ๆ ก็เป็นรูปแบบการทำการตลาดที่อิงกับวิถีผู้คน (Lifestyle Oriented Marketing) ซึ่งในฐานะผู้ผลิตสินค้าก็เป็นหน้าที่และเป็นการบ้านที่ต้องทราบว่า… ผู้คนคิด สนใจ ต้องการ และมีวิถีชีวิตแบบไหน ซึ่งเป็น“วิถี” ที่ทุกคนที่นี่ยึดถือและปฏิบัติมาโดยตลอด“เราต้องมองผู้บริโภคเป็นหลักอยู่แล้ว ขึ้นอยู่ที่ว่า…จะมองลึกมองกว้างแค่ไหน” …ผู้บริหารคนเดิมกล่าวย้ำ

นอกจากการเปิดพื้นที่สร้างสรรค์ให้คนรุ่นใหม่แล้ว ทางโตโยต้าเองก็ยังสนใจ และให้ความสำคัญกับเรื่อง “นวัตกรรมสังคม” เพื่อสร้างความยั่งยืน จึงทำให้เกิดโครงการที่ชื่อ “โตโยต้า ธุรกิจชุมชนพัฒน์” ขึ้น โดยนำองค์ความรู้ขององค์กร ได้แก่ วิถีแห่งโตโยต้า (Toyota Way) ระบบการผลิตแบบโตโยต้า (Toyota Production System) และปรัชญาองค์กร มาปรับใช้เข้ากับการส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพให้แก่ “ธุรกิจชุมชน” เนื่องจากเชื่อว่า… หากชุมชนเข้มแข็งแล้ว สังคมไทยก็จะเข้มแข็งขึ้นเช่นกัน…

“สังคมดี ประเทศดี ทุกคนก็มีความสุข” …ผู้บริหารโตโยต้ากล่าว ก่อนย้ำว่า… “เราพยายามสะท้อนแนวคิดเรื่องการขับเคลื่อนความสุข (Mobility of Happiness) ทั้งในรูปแบบการเปิดพื้นที่ รวมถึงการถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับเรื่องของนวัตกรรมสังคม

ซึ่งแนวคิดนี้ ฟังดูแล้วเหมือนง่าย แต่กลับเป็นงานที่ยาก และท้าทายพวกเราอย่างมากที่จะทำให้เรื่องนี้เกิดเป็นรูปธรรมที่ชัดเจน ซึ่งวันนี้ทุกคนยังเชื่อมั่นว่าเราทำได้”

“วิถีแห่งโตโยต้า” ประกอบด้วย 2 เสาหลัก คือ “การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง” และ “การยอมรับนับถือซึ่งกันและกัน” ถือเป็นอุดมคติมาตรฐาน และสัญลักษณ์นำขององค์กรที่แสดงถึง “ความเชื่อและคุณค่าของการอยู่ร่วมกัน” โดยแนวคิดดังกล่าวทำหน้าที่เสมือนระบบประสาทอัตโนมัติสำหรับองค์กร ที่สามารถใช้ได้ในทุกพื้นที่ทุกสังคม

****************

“สำหรับเราไม่เคยมีทางตัน เพราะเราพยายามหลีกทางตันนั้น โดยทำให้มันไม่มีวันเกิดขึ้น ส่วนตัวของผม วิถีแห่งโตโยต้านี้ มันซึมซับเข้ามาเองโดยไม่รู้ตัว ปกติผมจะใช้วิธีคิดแบบแบบโพรแอคทีฟ หรือคิดไปข้างหน้า คิดเผื่อสถานการณ์ในอนาคตไว้ หรือที่บางคนเรียกว่าเป็นการจำลองเหตุการณ์อนาคต ซึ่งลักษณะเช่นนี้ไม่ใช่เป็นเฉพาะกับเราคนเดียวนะ แต่กับคนที่ทำงานกับโตโยต้ามานาน ๆ ก็จะมีลักษณะนี้เกือบหมด มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ ซึ่งที่นี่สอนให้เราต้องคิด ให้มองแบบสองทาง สอนให้มองโลกให้กว้างขึ้น จนกลายเป็นดีเอ็นเอของพวกเราไปแล้ว”

เป็นวิธีคิดที่น่านำไปปรับใช้

กับ “วิถีแห่งโตโยต้า”.

ศิริโรจน์ ศิริแพทย์

 

‘อดีตเด็กหัวทึบ’รวยความรู้ ‘จุฬากรณ์ มาเสถียรวงศ์’พลิกชีวิตแบบ ‘ไม่รอพึ่งโชค’

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

วันอาทิตย์ 28 กันยายน 2557 เวลา 00:00 น.

เส้นทางชีวิตของแต่ละคนมีไม่เหมือนกัน บางคนเดินตามที่ใครต่อใครขีดไว้ ขณะที่บางคนได้เดินตามความฝันตามความต้องการของตนเอง ในจำนวนนี้ย่อมมีทั้งคนที่ประสบความสำเร็จและคนที่พบกับความล้มเหลว แต่แม้ว่าจะผิดหวัง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นย่อมเป็นเรื่องของการเรียนรู้-เป็นประสบการณ์ หากยังไม่เลิกที่จะฝัน…ก็ห้ามที่จะหยุดเดิน อย่างเช่นเรื่องราวชีวิตที่วันนี้ทีม “วิถีชีวิต” จะนำเสนอ กับชีวิตของ… “ดร.จุฬากรณ์ มาเสถียรวงศ์”

ดร.จุฬากรณ์ คนนี้เป็นนักวิชาการด้านการศึกษา ที่วันนี้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ สถาบันรามจิตติ ซึ่งเธอเล่าถึงชีวิตว่า… แม้คุณปู่ของเธอจะเป็นถึงเจ้าสัวในเวิ้งนาครเขษม แต่รากฐานของครอบครัวเธอก็เริ่มต้นสร้างขึ้นจากความอุตสาหะของคุณพ่อและคุณแม่ โดยคุณพ่อทำกิจการโรงงาน ขณะที่คุณแม่เป็นแม่บ้านดูแลลูก ๆ โดยครอบครัวเธอมีพี่น้องรวมทั้งหมด 4 คน ซึ่งหากจัดอันดับความฉลาดและเรียนเก่ง เธอบอกว่า…ในจำนวนพี่น้องเรื่องการเรียนเธออยู่ที่โหล่ท้ายสุด เพราะเรียนไม่เก่ง ถึงขนาดคุณครูบางท่านปรามาสว่า… ชีวิตของเธอคงไปได้ไม่ถึงไหน แต่ใครจะเชื่อ! อดีตเด็กหัวทึบคนนี้ ปัจจุบันเป็น “นักวิชาการการศึกษา” แถมมีดีกรีจบถึงระดับ “ดอกเตอร์” เป็น ผอ.สถาบันรามจิตติ และมีผลงานวิชาการมากมายที่ได้รับรางวัล อาทิ รางวัลงานวิจัยดีเด่นจาก สกว. ในปี 2547 จากงานวิจัยโครงการวิจัยและพัฒนาเพื่อปฏิรูปการเรียนรู้ทั้งโรงเรียน (วพร.) หรือ โครงการวิจัยและพัฒนาการเรียนรู้ท้องถิ่นใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ปี 2550 และรางวัลวิทยานิพนธ์ดีเด่นจากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ปี 2551 จากผลงานเรื่อง นโยบายและยุทธศาสตร์ทางการศึกษาแบบมุ่งอนาคตเพื่อเด็กและเยาวชนไทย

ความสำเร็จเหล่านี้ ดร.จุฬากรณ์ ระบุว่า… เพื่อนทุกคนยังงงว่าเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร? แม้ตัวเธอเองก็ยังงงและตั้งคำถาม แต่โดยส่วนตัวมองว่า…โชคดีที่ได้รับโอกาส และอาจเพราะจังหวะชีวิตขณะนั้นอยู่ในช่วงที่ดี หรืออีกอย่างเมื่อวิเคราะห์ลึก ๆ กันจริงจังก็อาจเป็นไปได้ว่า… เพราะสมัยเธอนั้น การศึกษาเปิดกว้างและมีรูปแบบหลากหลาย ซึ่งถ้ามีทิศทางการศึกษาแบบเดียว ชีวิตการเรียนเธอเองก็คงจบไปตั้งแต่ชั้น ม.6 แล้ว

อะไรทำให้ชีวิตพลิกผัน? เรื่องนี้ก็น่าสนใจไม่แพ้ผลงานที่กล่าวมาข้างต้น โดย ดร.จุฬากรณ์ กล่าวว่า…เป็นเด็กหลังห้องมาตลอด เพราะเรียนหนังสือไม่เก่ง ไม่ใช่เด็กเรียน หรือที่ผู้ใหญ่ชอบพูดว่า…เป็นพวกปัญญาทึบ! ยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับพี่ชายของเธอด้วยแล้ว ยิ่งห่างไกลกันไปใหญ่ เพราะพี่ชายเรียนหนังสือเก่งมาก ๆ เรียกว่าเก่งขั้นอัจฉริยะ ทำให้ท้อแท้และคิดที่จะเลิกเรียนอยู่หลายครั้ง โชคดีที่คุณพ่อขู่แกมบังคับโดยบอกว่า…“ต้องเรียนให้ได้มากที่สุด”

ดร.จุฬากรณ์ ยังบอกอีกว่า…ตอนเด็กเป็นคนไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ ผิดกับคุณพ่อที่เป็นคนใฝ่รู้ และพยายามเคี่ยวเข็ญ ให้ลูกทุกคนเรียนหนังสือ ไม่เว้นแม้แต่คนหัวไม่ดีอย่างเธอ ตอนนั้นคุณพ่อบังคับให้ไปเรียนภาษาจีนกับโรงเรียนจีนที่จะเปิดสอนเฉพาะช่วงเย็น ซึ่งเธอ    ก็ต้องไป แต่เรียนไปก็นั่งหลับไป ต่อมาได้มาเรียนชั้นมัธยมศึกษาต่อ ที่โรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย เพราะใกล้บ้าน ซึ่งชีวิตการเรียนนั้น นักวิชาการคนนี้ บอกว่า…ไม่เคยเรียนอยู่ห้องคิงเลย ได้แต่เรียนอยู่ ห้องท้าย ๆ มาตลอด ทั้งนี้ ถึงแม้การเรียนจะลุ่ม ๆ ดอน ๆ แต่ที่ทำได้ดีสิ่งหนึ่งคือการ เล่นดนตรีไทย หลังเข้าเรียนก็เลือกเข้าชมรมดนตรีไทย ซึ่งเธอเล่นเก่งจนออกไปคว้ารางวัลได้ในระดับประเทศมาแล้ว ต่อมาได้หันไปสนใจกีฬาบาสเกตบอล และเล่นได้ดีจนเป็นนักกีฬาโรงเรียนด้วย จึงคิดจะเอาดีด้านนักกีฬานี้ แต่คุณครูแนะนำว่า… อาชีพนักกีฬามีข้อจำกัดเรื่องกายภาพและอายุ หากอายุมากหรือเจ็บก็ต้องเลิกเล่น แต่ดนตรีอายุมากแค่ไหนก็ยังเล่นได้ จึงคิดว่าเธอควรทุ่มเทให้ดนตรีจะดีกว่า…สุดท้ายจึงตัดสินใจเป็นนักดนตรีไทยต่อไป

ในขณะที่เพื่อน ๆ กำลังขะมักเขม้นกับการอ่านหนังสือเพื่อสอบเอน ทรานซ์ แต่เธอสามารถเข้าเรียนต่อในคณะมนุษย ศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) จากโควตานักดนตรีได้เลย เรียกว่า…มีประโยชน์ในที่สุด ที่ไม่ทิ้งเรื่องนี้ไว้กลางคัน หลังจากนั้นช่วงที่เรียนอยู่ปี 3 ได้ลองไปสมัครสอบเพื่อเรียนต่อระดับ “ปริญญาโท” ที่คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสอบได้ แต่ตั้งใจว่า…จะทำงาน จะไม่เรียนต่อ เมื่อคุณพ่อรู้ก็บังคับให้เรียนเพราะเห็นว่าเป็นโอกาสที่ดี ทำให้จำใจต้องเข้าไปเรียน ซึ่งช่วง  แรก ๆ เรียนไม่ได้ ไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะยังปรับตัวกับ “ระบบ” ไม่ได้ ถึงขนาดคิดจะลาออก แต่อาจารย์ที่ปรึกษาไม่อนุมัติโดยได้พยายามหาทางช่วย ด้วยการบอกว่า…ให้ทำวิทยานิพนธ์มาแทน จึงเสนอหัวข้อที่จะทำคือ การศึกษากระบวนการและผลของโครงการสื่อชาวบ้านเพื่อพัฒนามนุษย์และสังคมในภูมิภาค ที่ต่างกัน : กรณีศึกษาคณะละครมะขามป้อม โดยให้เหตุผลว่า…จะเป็น “กระแสการศึกษาในอนาคต” โดยหัวใจวิทยานิพนธ์ดังกล่าว คือการพิสูจน์ว่า…หัวใจของการศึกษานั้น ไม่ได้อยู่ที่แค่เฉพาะการเรียนในห้องเรียน หากแต่ยังต้องประกอบด้วยเรื่อง “การเรียนรู้จากชุมชนและสังคมรอบตัว” ด้วย โดยกรรมการสอบวิทยานิพนธ์ขณะนั้น คือ ดร.อมรวิชช์ นาครทรรพ์ อดีตผู้อำนวยการสถาบันรามจิตติ นั่นเอง

หลังเรียนจบปริญญาโท ดร.จุฬากรณ์ เข้าทำงานที่สภาการศึกษาคาทอลิกแห่งประเทศไทยนาน 5 ปี ก่อนไปเรียนต่อระดับ “ปริญญาเอก” ทั้งที่ความจริงแล้วไม่คิดมาก่อนด้วยซ้ำว่า…  จะสามารถเรียนสูงจนถึงระดับ “ดอกเตอร์” โดยถึงขนาดบอกคุณพ่อตั้งแต่สมัยยังเรียนปริญญาโท   ด้วยซ้ำว่า… “เรียนมาได้ถึงขนาดนี้ ถือว่าเกินคาดหมายมากแล้ว”

“สาเหตุที่ต้องเรียนต่อ เพราะพอเราทำงานไปแล้ว เกิดปัญหาคือ ความรู้มันยากจน ไปต่อไม่ได้แล้ว จึงตัดสินใจเรียนต่อปริญญาเอกสาขาพัฒนศึกษา ที่คณะครุศาสตร์ จุฬา ลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพราะต้องการความรู้เพิ่ม ส่วนการศึกษาศาสตร์ต่าง ๆ ก็ไปลง   เรียนเพิ่มตามหลักสูตรต่าง ๆ ที่มีการเปิด  สอน ระหว่างเรียนปริญญาโทจนไปต่อปริญญาเอก ก็มีโอกาสได้ทำงานเรื่องการศึกษาชุมชนกับอาจารย์อมรวิชช์มาตลอด และร่วมกันผลักดันจนเกิดสถาบันรามจิตตินี้ขึ้นมา เพราะประเทศไทยช่วงนั้น งานด้านการศึกษากำลังขยายใหญ่ขึ้น มีเรื่องให้ศึกษา และมีปัญหาเกิดขึ้นมาก ทำให้เราทุกคนที่ทำงานคิดกันว่า…เราเองก็ต้องขยายพื้นที่ เราเองก็ต้องพัฒนาให้ทันกับกระแสและยุคสมัยของโลกด้วย เพื่อที่จะได้รู้เท่าทันกับปัญหาที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะเรื่องทางการศึกษา”…ดร.จุฬากรณ์ ระบุถึงชีวิตเธอที่เดินมาได้ไกลกว่าที่คาด   ฝันไว้มาก โดยเฉพาะในเรื่องของการเรียน ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่จะทุ่มเทให้กับเรื่อง “การศึกษา” ของไทย…

ในมุมชีวิต กับชีวิตของ ดร.จุฬากรณ์ ที่เดินมาไกล จากเด็กเรียนไม่เก่ง ที่ถูกครูระบุว่า… “หัวทึบ” แต่สุดท้ายกลายเป็น “นักวิชาการด้านการศึกษา” และมีดีกรีทางวิชาการมากมาย จนที่สุดมานั่งแท่นในองค์กรด้านการพัฒนาการศึกษา เธอคนนี้กล่าวว่า…“เคยมานั่งคิดแบบสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ก็อาจเป็นไปได้ว่า… ชีวิตของเรามันอาจจะถูกวางมาแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ที่คิดว่าไปไม่ได้ก็ไปได้ แบบบางคนยังงง ๆ ว่าเราเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร?” อย่างไรก็ตาม นักวิชาการคนนี้ก็แนะนำเยาวชนไทยว่า…การอ่านหนังสือ การเข้าห้องเรียน การใฝ่เรียน คือหน้าที่และความรับผิดชอบของนักเรียนที่มีต่อตัวเอง การที่คนเราจะประสบความสำเร็จได้ ต้อง “หาเส้นทางชีวิตตนเองให้เจอให้ได้” จากนั้นจึงค่อยเดินหน้ามุ่งไปหาจุดหมายนั้น…

โดยที่ไม่นั่งรอคอยโชคชะตา

ไม่รอพึ่งพาคนอื่นมาช่วย…

สุภารัตน์ ยอดศิริวิชัยกุล : รายงาน

ภานุพงศ์ พนาวัน : ภาพ

 

ตื่นขึ้น..ก่อนที่จะสายเกิน! ‘คนอินทนนท์..วันนี้’ กลางวิถี ‘หุ้นส่วนธรรมชาติ’

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

วันอาทิตย์ 21 กันยายน 2557 เวลา 00:00 น.

ฟ้ายังไม่สว่างดีนัก แต่ความเย็นของลมฤดูฝนก็ปลุกให้ต้องลุกขึ้นจากเตียงนอน อากาศภายนอกดีไม่น่าเชื่อ ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานนี้อากาศยังร้อนจนหายใจแทบไม่ออก สมาชิกบางคนในคณะของเราเริ่มกิจกรรมแรกด้วยการตั้งกล้องเพื่อรอจับภาพแสงแรกของวัน แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อพระอาทิตย์ไม่ยอมมาตามนัด บางคนจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการชงกาแฟอุ่น ๆ และเดินชมนาข้าวขั้นบันไดแทน ด้วยสภาพอากาศที่เย็นสบายตลอดทั้งปีเช่นนี้ ทำให้ “ดอยอินทนนท์” กลายเป็นจุดหมายของนักท่องเที่ยว ซึ่งในแต่ละปีมีแต่จะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนบางทีก็ถึงกับทำให้แทบหายใจไม่ออก จากความแน่นขนัดของนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่อยากสัมผัสธรรมชาติของพื้นที่ ทั้งนี้ เกี่ยวกับเรื่อง “การท่องเที่ยว” นั้น ในพื้นที่นี้ก็มีความพยายามของ “กลุ่มคนพื้นที่” ที่พยายาม “ประคับประคอง” สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สำคัญแห่งนี้ไว้ให้ดีที่สุด ขณะเดียวกันก็พยายามปรับตัวรับกับ “สถานการณ์ที่เปลี่ยนไป” ให้มากขึ้น ที่ทีมงานคอลัมน์ “วิถีชีวิต” มีเรื่องราวมานำเสนอ

กับ “วิถีอินทนนท์” วันนี้

“เราปฏิเสธไม่ได้หรอกครับเรื่องนี้ ทางที่ดีควรเรียนรู้ และหาวิธีการที่ไปกันได้กับชุมชนจะดีกว่า” … ผู้ประสานงานการท่องเที่ยว “ชุมชนบ้านผาหมอน” อย่าง สุรสิทธิ์ ดลใจไพรวัลย์ เล่าถึงมูลเหตุที่ตัดสินใจทำเรื่องการท่องเที่ยวโดยชุมชนขึ้นมา แม้ช่วงเริ่มต้นจะดูเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับชุมชนนี้ ซึ่งส่วนใหญ่มี “วิถีชาวปกาเกอะญอ” ที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่ด้วยสถานการณ์ของพื้นที่ที่เปลี่ยนแปลงไป จึงตระหนักว่า… ไม่ช้าก็เร็ว…กระแสจากการท่องเที่ยวจะต้องมีผลด้านใดด้านหนึ่งกับชุมชนอย่างแน่นอน ดังนั้น ชุมชนควรที่จะเรียนรู้เพื่อค้นหาแนวทางที่จะทำให้ “มูลค่ากับคุณค่า” เดินไปได้ด้วยกันจะดีที่สุด และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาลุกขึ้นมาทำงานวิจัย ภายใต้การสนับสนุนในฐานะ “พี่เลี้ยง” จาก สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ฝ่ายวิจัยเพื่อท้องถิ่น จนในที่สุด“บ้านผาหมอน” ก็จัด “ระบบการท่องเที่ยวโดยชุมชน” ขึ้นมา…

…นำผลิตผลที่เกิดจากงานวิจัยมารับใช้ชุมชน

“เราอยากให้คุณค่ากับมูลค่าไปพร้อม ๆ กัน จึงทำงานวิจัยเพื่อค้นหาแนวทางที่เหมาะสมกับวิถีชุมชน เพื่อให้เกิดผลกระทบน้อยที่สุด โดยนำเรื่องของการจัดการพื้นที่ การสร้างระบบท่องเที่ยวตามมาตรฐานของชุมชนขึ้นมาใช้ เช่น ระบบการถือหุ้นบ้านพักของชุมชน ที่ชาวบ้านมีสิทธิ

ถือหุ้นตามแรงที่เขาได้ลงไปในการร่วมกันสร้างบ้านพักนี้ขึ้นมา เพื่อควบคุมไม่ให้เกิดการใช้ทรัพยากรธรรมชาติ ทรัพยากรของชุมชนที่มีอยู่อย่างจำกัด และสุดเปราะบางนี้อย่างไม่เกิดประโยชน์ หรือถูกใช้ไปอย่างไม่มีการควบคุม” …สุรสิทธิ์ กล่าว

บ้านพักที่พูดถึง เป็นหนึ่งในบ้านพักที่มี “ชุมชนเป็นหุ้นส่วน” ร่วมกัน… หากบางคนคิดถึงภาพกระท่อมมุงแฝกแบบบ้านบนดอยแล้ว ก็คงต้องคิดใหม่ เพราะบ้านพักที่นี่ดูดีกลมกลืนกับพื้นที่อย่างยิ่ง ที่สำคัญบ้านพักเหล่านี้ ถูกจองคิวข้ามปีจากนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างประเทศ เนื่องจากชุมชนจะรับนักท่องเที่ยวในจำนวนที่จำกัด ในจำนวนที่คิดว่า…รับไหว เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาด้านการบริหารจัดการ โดยสาเหตุที่ต้องควบคุม ที่ต้องทำให้ “ธุรกิจท่องเที่ยว” เป็น “กรรมสิทธิ์ชุมชน” นั้น เนื่องจากดอยอินทนนท์มีทรัพยากรจำกัด หากปล่อยให้ปลูกสร้าง หรือพัฒนาไปโดยไม่ควบคุมอาจนำมาซึ่งปัญหาหลาย ๆ เรื่อง และอาจนำไปสู่การแย่งชิงทรัพยากร จนกลายเป็นความขัดแย้งได้ในที่สุด…ซึ่งกรณีเช่นนี้เคยเกิดขึ้นในบางพื้นที่มาแล้ว

เพื่อรักษาสมดุลระหว่าง “สิ่งเก่า-สิ่งใหม่” ไว้

“ตอนนี้ที่ต้องพยายามทำคือ ประคับประคองไว้ให้ดีที่สุด และต้องสร้างคนรุ่นใหม่ขึ้นมาทดแทนด้วย” …ผู้ประสานงานชุมชนบ้านผาหมอนระบุ ซึ่งคนรุ่นใหม่ที่ว่าก็คือ กลุ่มเยาวชนบ้านผาหมอน ที่มารับไม้ต่อ โดยขณะนี้เด็ก ๆ ในชุมชนกำลังเริ่มต้นทำงานวิจัยของตนเองขึ้น “เพื่อค้นหา-เพื่อตอบโจทย์” ความคิดภายในใจ จากความสงสัยในหลาย ๆ เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในพื้นที่…ภายใต้สถานการณ์ที่เปลี่ยนไป โจทย์ใหม่ ๆ ก็เข้ามาท้าทายชุมชนมากขึ้น

“ตอนแรก ๆ ก็ไม่เคยสนใจอะไรเลยครับ ก็ไปเรียน เที่ยวเล่นไปตามประสาเด็ก พอโตขึ้นเราก็เห็นที่พี่สุรสิทธิ์เขาทำมา และก็เริ่มเห็นว่า…ปัญหาบางเรื่องก็เริ่มชัดขึ้น จนที่สุดพวกผมก็เลยรวมตัวกันมาสานต่อทำงานวิจัยในชุมชนอีกครั้ง ตอนนี้คงตอบไม่ได้ว่าจะสำเร็จ หรือไม่สำเร็จจะค้นพบคำตอบหรือไม่ รู้อย่างเดียวครับว่า…ตอนนี้ก็ทำให้เต็มที่ไปก่อน เราหวังว่า…งานวิจัยน่าจะช่วยทำให้เรามองเห็นภาพได้ชัดขึ้น”

…หนุ่มปกาเกอะญออย่าง ประทีป พฤกษาฉิมพลี หนึ่งในเยาวชนบ้านผาหมอนบอกกับเรา ขณะพาซ้อนมอเตอร์ไซค์คันเก่งลัดเลาะขึ้นภูเขาไปยังแปลงดอกกุหลาบ อาชีพใหม่ที่กำลังได้รับความนิยมจากชาวบ้าน ซึ่งหันมาปลูกกุหลาบเพื่อตัดดอกส่งขาย เนื่องจากได้ราคาดีกว่าดอกเบญจมาศที่เคยปลูกอยู่แต่เดิม

ด้วยความที่ถนนมีหินก้อนเขื่องกระจัด กระจาย ประกอบกับผิวถนนที่เปียกชื้นจากสายฝนเมื่อคืน ทำให้คนแปลกหน้าผู้ไม่ชำนาญเส้นทางอย่างเราต้องคอยลุ้นไปตลอดเส้นทาง ทั้งนี้โครงการที่เยาวชนบ้านผาหมอนกำลังเริ่มเดินนี้มีชื่อว่า… การจัดการความรู้เพื่อเรียนรู้ระบบการบริหารจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มเยาวชนปกาเกอะญอ ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหาแนวทางในการมีส่วนร่วมกับการจัดการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน ด้วยความที่เห็น “ความเปลี่ยนแปลง” บางด้านที่เริ่มเข้ามาสู่ชุมชน รวมถึง “ผลกระทบ” ของบางพื้นที่จนต้องลุกขึ้นมาเตรียมรับปัญหา

ลมหนาวที่พัดเข้ามาปลุกชุมชนให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

ด้าน พรเทพ เจริญสืบสกุล หัวหน้าอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ระบุว่า… ด้วยความที่อินทนนท์มีทรัพยากรจำกัด แต่มีความต้องการใช้ประโยชน์สูง ทำให้มีความพยายามที่จะกำหนดแนวทางเพื่อสร้างความเหมาะสมให้กับการบริหารจัดการพื้นที่ ซึ่งที่นี่ถือว่า…เป็นอุทยานลำดับต้น ๆ ของไทยที่นำเรื่อง “การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ” และ “ท่องเที่ยวโดยชุมชน” เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการจัดการ โดยเปลี่ยนจาก “ผู้ใช้” เป็น “ผู้รักษา” ด้วยการเปิดโอกาสให้ชุมชนร่วมเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องนี้ “เรามองว่านี่น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่เหมาะสมกับที่นี่นะครับ” …หัวหน้าอุทยานระบุ

“ที่นี่…ป่วยไม่ได้ ตายก็ไม่ได้ครับ” …เป็นการระบุจากผู้ช่วยหัวหน้าอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ วุฒิพงษ์ ดงคำฟู ที่สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญในการเป็น “แหล่งท่องเที่ยวสำคัญ” ของดอยสูงแห่งนี้ ที่ไม่เพียงเป็นแหล่งท่องเที่ยว แต่ยังเป็น “พื้นที่ทางธรรมชาติ” ที่พิเศษ ทำให้จำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มสูงขึ้นทุก ๆ ปี ยิ่งในฤดูกาลของการท่องเที่ยวเจ้าหน้าที่ยิ่งต้องทำงานมากขึ้น เพื่อดูแลพื้นที่ดังกล่าว… ด้วยเหตุที่ “ดอยอินทนนท์” คือจุดหมายสำคัญของการท่องเที่ยว

…ความเปลี่ยนแปลงใหม่ที่เข้ามาเยือน ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่เหมือนเดิม ก็คงคล้ายสายลมเย็น ๆ ที่ปลุกให้ลุกขึ้นมาหาทางแก้ไขความหนาว เหมือน “คนอินทนนท์…วันนี้”ที่ไม่ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร…ก็พร้อมรับมือกับปัญหาอยู่เสมอ

“ยังสบายดีอยู่ไหม?” มีบางคนยกมือถาม

ถามถึงอินทนนท์วันนี้ ด้วยความห่วงใย

คำตอบนั้น…“คนพื้นที่กับชุมชนรู้ดีที่สุด”.

ศิริโรจน์ ศิริแพทย์ : รายงาน

 

ปั้น‘ฝีมือไทย’ให้โลกเห็น‘โอกาส เตพละกุล’กับภารกิจ‘แว้นไฟฟ้า’

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

วันอาทิตย์ 14 กันยายน 2557 เวลา 00:00 น.

“การทำธุรกิจจะอยู่รอดหรือไม่รอดขึ้นอยู่กับสังคม หากมีสังคมที่ดี ธุรกิจก็ย่อมดีตามไปด้วย” …เสียงจาก โอกาส เตพละกุล ประธานกรรมการบริษัท โตโยตรอน มอเตอร์ จำกัด ระบุถึงความสำคัญระหว่าง “สังคมและธุรกิจ” ซึ่งในฐานะนักธุรกิจผู้ผลิตและจัดจำหน่าย “รถจักรยานยนต์ไฟฟ้า” เขาคนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่า… ทั้งสองสิ่งสามารถทำควบคู่ไปพร้อม ๆ กันได้ และวันนี้ทีมคอลัมน์ “วิถีชีวิต” ก็มีเรื่องราว รวมถึงแง่มุม-วิธีคิดของเขาคนนี้ มานำเสนอ…
โอกาส เล่าว่า… ตัวเองเกิดและโตที่ จ.ฉะเชิงเทรา โดยคลุกคลีเกี่ยวกับธุรกิจรถมาตลอด เนื่องจากทางบ้านมีธุรกิจด้านนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ตัดสินใจเลือกเรียนทางด้านวิศวกรรม โดยหลังเรียนจบชั้นมัธยมก็ได้เดินทางไปศึกษาต่อที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยวาเซดะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีชื่อเสียงด้านวิศวกรรม จนเมื่อจบปริญญาตรีจึงกลับมาช่วยดูแลกิจการรถยนต์ของครอบครัวต่อ เริ่มจากงานด้านการขายและศูนย์ข้อมูล ซึ่งระหว่างช่วยกิจการของครอบครัวนั้นก็มีโอกาส ทำงานด้านสังคม ควบคู่ไปด้วย ผ่านทางตำแหน่งต่าง ๆ อาทิ ประธานสภาอุตสาหกรรม, ประธานหอการค้า, ประธานผู้พิพากษาสมทบ แผนกคดีเด็กและเยาวชนครอบครัว จ.ฉะเชิงเทรา, นายกไลออนส์สากลประเทศไทย ฯลฯ
“สนใจงานทางด้านสังคมด้วยมาตลอด เพราะคิดว่า…ในฐานะที่ตัวเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคม ดังนั้น เราเองก็ควรจะทำอะไรสักอย่างเพื่อสังคมได้บ้าง จึงทำเรื่องนี้มาตลอด ในขณะที่ก็ทำธุรกิจซึ่งเป็นงานประจำของเราควบคู่ไปด้วย คนอื่นคิดยังไงไม่รู้ แต่ผมคิดว่างานเพื่อสังคมนี้ เราสามารถทำได้ทุกที่ทุกเวลา ถ้าตั้งใจ และต้องการจะทำจริง ๆ” …เป็นความมุ่งมั่นของเขาคนนี้ ที่สะท้อนให้เห็นแนวคิดที่ชัดเจนเกี่ยวกับงานเพื่อสังคม
ผู้บริหารบริษัทผลิตและจำหน่ายรถจักรยานยนต์ไฟฟ้ารายนี้ ระบุต่อไปว่า… การช่วยเหลือสังคมเป็นหน้าที่ของทุกคนที่ควรทำ กล่าวเฉพาะสำหรับตัวเขานั้น ในแง่ธุรกิจที่ทำอยู่ คือการงานที่ต้องทำเพื่อหาเลี้ยงชีพ ขณะเดียวกันทุกคนก็ควรจัดเวลาที่จะออกไปทำอะไรสักสิ่งให้กับสังคมโดยรวมด้วย สังคมจึงจะน่าอยู่ และเกิดเป็นสังคมที่ดี ที่ทุก ๆ คนมีส่วนร่วมกัน…
“มีแล้วก็ต้องรู้จักพอ มีมากก็ต้องรู้จักเผื่อแผ่” …นี่ก็เป็นแนวคิดที่น่าสนใจของเขาคนนี้
และเขายังเล่าอีกว่า… หลังจากทำงานด้านสังคมมาอย่างต่อเนื่อง ช่วงหนึ่งก็มีโอกาส ได้รับเลือกให้เป็น ประธานที่ปรึกษาสภาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ซึ่งในระหว่างที่ยังดำรงตำแหน่งอยู่นั้น ได้มีโอกาสดูแลงานด้าน “พลังงาน” ทำให้ทราบว่า… ทุก ๆ ประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทยเอง กำลังให้ความสนใจเกี่ยวกับเรื่องของ “พลังงานสะอาด-พลังงานทดแทน” เพื่อลดการพึ่งพาแหล่งพลังงานแบบเดิม เช่น นํ้ามัน ซึ่งในแต่ละปีไทยต้องนำเข้าเป็นจำนวนมหาศาล ดังนั้น ทางสภาที่ปรึกษาฯจึงเกิดแนวคิดที่จะร่วมกันจัดทำยุทธศาสตร์ เพื่อลดการนำเข้า-ลดการพึ่งพาพลังงานแบบเดิม
“เราเห็นร่วมกันว่าเรื่องนี้สำคัญมาก นอกจากจะช่วยลดงบประมาณในด้านนี้ ยังช่วยทำให้สภาพแวดล้อมดีขึ้น จึงผลักดันให้เป็นวาระระดับชาติ ซึ่งก็มีการมองไปที่เรื่องของการนำพลังงานไฟฟ้ามาใช้ โดยเฉพาะกับพาหนะประเภทรถจักรยานยนต์ หรือมอเตอร์ไซค์ เนื่องจากไทยมีปริมาณการใช้งานรถประเภทนี้สูงมาก”
ทั้งนี้ โอกาส แจกแจงว่า… หากสามารถเพิ่มการใช้งาน “รถจักรยานยนต์ไฟฟ้า” ให้มากขึ้น จะสามารถลดการใช้นํ้ามันลงได้มาก นอกจากนั้นยังช่วยในเรื่องของการลดมลพิษอีกด้วย อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมาเหตุที่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าไม่ค่อยแพร่หลาย เนื่องจากในอดีตการใช้งานรถประเภทนี้มีต้นทุนที่สูง โดยมีราคาเท่ากับครึ่งหนึ่งของรถยนต์ 1 คันเลยทีเดียว ซึ่งนี่ก็เป็นปัญหาอีกประการหนึ่งที่ทำให้การใช้งานรถประเภทนี้ในบ้านเรายังมีอยู่น้อย
“หลาย ๆ แห่งที่ทำธุรกิจนี้ มองว่าตลาดของรถประเภทนี้ไม่แน่นอน แม้ช่วงหนึ่งจะมีการนำเข้ามาจากจีนและยุโรปบ้างแล้ว แต่ก็ไม่แพร่หลาย เนื่องจากไม่มีบริการหลังการขาย ทำให้คนไม่กล้าใช้งาน เรื่องนี้ทำให้เกิดทัศน คติเชิงลบกับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าไปพักหนึ่ง ซึ่งที่ไม่นิยมไม่ได้เกิดจากรถไม่ดี แต่เพราะคนไม่ประทับใจการบริการ หรือมองว่าซื้อมาแล้วเสี่ยงมากกว่า
แต่สำหรับผมที่ตัดสินใจทำเรื่องนี้ ผมมองว่า… ธุรกิจนี้น่าจะไปได้ และยังส่งผลดีต่อสังคม สิ่งแวดล้อม เพราะปัจจุบันพลังงานแบบเดิม ๆ มีราคาที่สูงขึ้น และจะยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ต่อไปในอนาคต ประกอบกับกระแสในเรื่องของกรีนอีโค หรือความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมด้วย ทำให้มีแนวโน้มที่คนจะหันมาใช้พาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไฟฟ้ากันมากขึ้น” …เป็นการระบุถึงเรื่องพาหนะพลังงานไฟฟ้า ที่ผลักดันให้เขาผู้นี้ตัดสินใจเดินหน้าเรื่องนี้เต็มตัว จนนำไปสู่การตั้งโรงงานผลิตจริงจัง
“อันนี้เป็นความต้องการลึก ๆ เพราะผมมองว่า… ในประเทศไทยยังไม่มีการผลิตรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าอย่างจริงจัง จึงอยากสร้างรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าที่เป็นแบรนด์ของคนไทยขึ้นมา โดยนำปัญหาและอุปสรรคในอดีตมาคิดวิเคราะห์เพื่อวางแผน ตรงไหนอ่อนเราก็เสริมเข้าไป เช่น เรื่องบริการหลังการขาย เรื่องของการซ่อมบำรุง โดยเน้นในเรื่องความเป็นมาตร ฐานสากล และตั้งใจไว้แล้วว่า… จะปั้นแบรนด์นี้ให้โด่งดังในระดับโลก ทำให้โลกได้เห็นฝีมือคนไทย” …เป็นอีกแนวคิดที่น่าสนใจที่เขาคนนี้สะท้อนออกมา
ทว่า เรื่องนี้นอกจากความตั้งใจแล้ว การให้เวลากับสิ่งที่ทำด้วยความอดทนก็สำคัญ โดยเขาเล่าว่า… ในช่วงพัฒนาและออก แบบนั้น ได้ร่วมมือกับทาง มหาวิทยาลัยเทคโน โลยีพระจอม เกล้าพระนคร เหนือ กับ มหา วิทยาลัยโกกุชิกัน ประเทศญี่ปุ่น ใช้เวลาร่วมกันศึกษาวิจัยอยู่ราว 2 ปีจึงจะสำเร็จ โดย สามารถผลิต “รถจักร ยานยนต์ไฟฟ้า” ขึ้นมาได้เป็นเจ้าแรกของประเทศ ไทย ภายใต้ชื่อ “โตโยตรอน มอเตอร์” เกิดเป็น “รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสัญชาติไทย” ขึ้นมา…
“แรก ๆ ยังมีปัญหานิดหน่อย เราเองก็ได้เรียนรู้ไปด้วย คือจะมีกรณีต่าง ๆ เข้ามาให้ได้คิดเรื่อย ๆ แต่เมื่อปรับจูนไปทีละนิด ที่สุดเวลานี้รถที่ออกไปไม่มีคันไหนกลับเข้ามาอีกเลย ตรงนี้ก็คือความภูมิใจลึก ๆ ของเราที่เราสามารถสร้างแบรนด์ไทย ทำให้ฝีมือคนไทยเข้าไปอยู่ในวงการนี้ได้” …โอกาส กล่าว
จากแนวคิดการทำธุรกิจ-สร้างธุรกิจของเขาคนนี้ ไม่เพียงสะท้อนวิสัยทัศน์ยาวไกลในฐานะคนทำธุรกิจ หากแต่ยังสะท้อน “วิธีคิด” และ “ตัวตน” ออกมาด้วย โดยเฉพาะแนวคิด “ทำเพื่อสังคมด้วย” ซึ่งเรื่องนี้เขาคนนี้ยังบอกไว้ด้วยว่า… การทำธุรกิจที่ดีต้องมีรากฐานที่แข็งแรง การทำธุรกิจนั้นต้องมีแผน ต้องสร้างรากฐานให้ดี จึงจะสามารถออกไปสู้กับคนอื่น ๆ ได้ ขณะเดียวกันก็ต้องเป็นตัวของตัวเอง และที่สำคัญ “ต้องหันมองสังคมด้วย” เพราะธุรกิจจะดีได้ สังคมก็ต้องดีด้วย…จะขาดจะพร่องไม่ได้
นับเป็นแนวคิดที่น่าสนใจ…
ของ…“โอกาส เตพละกุล”.
บดินทร์ ศักดาเยี่ยงยงค์
สุรางค์รัตน์ เจนการ : รายงาน/สันติ มฤธนนท์ : ภาพ

 

ทำสวย-ทำหล่อ..ให้พอดี! ‘นพ.วรวิทย์ พูลสุวรรณ’ ชูธง ‘ศัลยกรรมพอเพียง’

ขอบคุณแหล่งข้อมูล : ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

วันอาทิตย์ 7 กันยายน 2557 เวลา 00:00 น.

“โลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ มีแต่พอใจและไม่พอใจ เรื่องการศัลยกรรมความงามก็เช่นกัน หากทำแล้วมีความสุข ทำแล้วรู้สึกว่าชีวิตมั่นใจขึ้น ก็ทำได้ ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ต้องถูกต้อง เหมาะสม และทำให้พอดี”

…เป็นเสียงจาก “นพ.วรวิทย์ พูลสุวรรณ” แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมความงาม ที่มีประสบการณ์คร่ำหวอดในวงการนี้นานกว่า 13 ปี ที่พูดถึงกรณี “ศัลยกรรม” ซึ่งเป็น “กระแสฮิต” ไว้อย่างน่าคิด ทั้งนี้ นอกจากความเชี่ยวชาญเรื่องความสวย-ความงามแล้ว กับเรื่องราวชีวิตของคุณหมอท่านนี้ก็ยังมีแง่คิด-แง่มุมน่าสนใจ กว่าจะมาเป็น…และกับการเป็น “คุณหมอศัลยกรรมชื่อดัง” ในวันนี้ ซึ่งทีมงานคอลัมน์ “วิถีชีวิต” มีเรื่องราวมานำเสนอ…

**********

“นพ.วรวิทย์ พูลสุวรรณ” แพทย์ผู้เชี่ยวชาญประจำ “เสนาเวชการคลินิก” เล่าว่า… เกิดกรุงเทพฯ แต่โตที่ จ.นครสวรรค์ ด้วยความที่คุณพ่อเป็นหมอ ทำให้ตั้งเป้าว่า… จะขอเดินตามเส้นทางคุณพ่อ หลังเรียนจบไฮสคูลที่สหรัฐอเมริกาก็เดินทางกลับมาประเทศไทย เพื่อเรียนต่อที่คณะแพทยศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า เมื่อเรียนจบก็ทำงานเป็นแพทย์อายุรกรรม ก่อนลาออกและบินไปเรียนต่อที่อเมริกาอีกครั้ง ด้านศัลยกรรมและคอสเมติก อยู่ที่นั่น 5 ปี จึงกลับไทย โดยเรียนเพิ่มในสาขาแพทย์เฉพาะทางด้านโสต นาสิก ลาริงซ์วิทยา (หู คอ จมูก) ในคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล อีก 3 ปี หลังเรียนจบก็ทำงานเป็นหมอด้านหู คอ จมูก และศัลยกรรมเรื่อยมา แต่แล้ววันหนึ่งก็ถึงจุดเปลี่ยน เมื่อสังเกตเห็นว่า… ศัลยกรรมเริ่มเป็นที่ยอมรับมากขึ้นในไทย บวกกับการได้ศึกษาดูงานจากต่างประเทศมา จึงตัดสินใจว่า… จะทำงานเต็มตัวด้านนี้ โดยได้เปิดคลินิกมาตั้งแต่ปี 2544 นับจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลากว่า 13 ปีแล้ว…

“ตัดสินใจจากแรงจูงใจหลายอย่าง จริง ๆ การทำงานที่ผ่านมาผมก็คลุกคลีเกี่ยวกับด้านนี้มาตลอด ตั้งแต่ตอนเป็นหมอหู คอ จมูก บางเคสก็ต้องเข้าไปแก้ไขใบหน้าคนไข้ เช่น กรณีดั้งหัก ภายในช่องปาก ภายในหู ซึ่งพบว่า… การศัลยกรรมไม่เพียงช่วยแก้ไขอาการเจ็บป่วย แต่ช่วยสร้างความมั่นใจในชีวิตให้คนไข้ได้ด้วย”

คุณหมอวรวิทย์ กล่าวว่า… ศาสตร์ของศัลยกรรมความงามและคอสเมติกนั้น มีความเป็น “ศิลปะ” ด้วย โดยเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ ที่มีเรื่องความสวยงามและหลักวิชาการแพทย์ควบคู่กันไป

“การทำให้คนมั่นใจจนมีความสุขได้ เป็นความรู้สึกที่ดีมาก จึงคิดว่าคงเหมาะกับงานด้านนี้ ผมเป็นคนชอบถ่ายภาพด้วย เวลามองคนไข้ มองเหมือนคนทำงานศิลปะ คิดว่าจะทำเช่นไรให้งานออกมาดีที่สุด”

ทั้งนี้ กระแสศัลยกรรมที่ได้รับความนิยมสูงในปัจจุบัน ที่บางครั้งเกินขอบเขต-รู้เท่าไม่ถึงการณ์ จนเกิดเป็นกระแสครึกโครมเชิงลบหลายครั้งนั้น กับเรื่องนี้ คุณหมอวรวิทย์ ระบุว่า… ตามหลักวิชาการแพทย์ทุกคนต้องพูดคุยและทำความเข้าใจกับคนไข้ก่อนการผ่าตัดทุกครั้ง เพื่อตรวจสอบและค้นหาความต้องการที่แท้จริงของคนไข้ จากนั้นแพทย์จะพิจารณาดูว่า… สิ่งที่คนไข้ต้องการทำนั้น ทำได้หรือไม่ ถ้าทำได้ ทำแค่ไหนถึงจะพอดี ตรงนี้ต้องพูดคุยกันก่อนเพื่อให้เข้าใจตรงกัน

“ท้ายที่สุดเราจะบอกทุกคนว่า…ในโลกนี้ไม่มีอะไรเพอร์เฟกต์หรือสมบูรณ์แบบที่สุดหรอก ที่มีคือพอใจ ไม่พอใจ มีความสุข ไม่มีความสุข” …คุณหมอวรวิทย์ ระบุถึงกระแสการศัลยกรรม ที่ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม คุณหมอระบุว่า… ปัจจุบันที่สังคมไทยยอมรับเรื่องนี้มากขึ้น ส่วนหนึ่งเพราะเทคโนโลยีและวิทยาการด้านนี้ที่พัฒนา ทั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องที่แปลกใหม่หรือผิดปกติอะไร ถือเป็นธรรมชาติด้านหนึ่งของมนุษย์ ที่ต้องการดูดีเพื่อทำให้เกิดความมั่นใจมากขึ้น แต่ก็ต้องทำอย่างพอดี…ไม่มากเกินไป โดยคุณหมอกล่าวว่า… “ถ้าคิดทำเพื่อให้เหมือนกับดาราคนนั้นคนนี้ จุดนี้ไม่ใช่แล้ว คือไม่ได้ปรับปรุงในส่วนที่ควรแก้ไขของตัวเอง แต่ทำเพื่อให้เหมือนคนอื่น ซึ่งบางคนขาดความเป็นตัวเองไปเลย ทำจนจำตัวเองไม่ได้ ถือว่าเกินขอบ เขต”

เรื่อง “อายุคน ไข้” ที่ผ่านมาก็เป็นอีกเรื่องที่สังคมเกิดคำถาม เรื่องนี้ นพ.วรวิทย์ กล่าวว่า… อายุที่เหมาะสมคือ 20 ปีขึ้นไป เพราะเริ่มจะสามารถรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ส่วนบางรายที่อายุไม่ถึง พิจารณาแล้วว่ายังไม่สามารถทำงานหาเงินเพื่อมาทำศัลยกรรมเองได้ ก็ต้องขอคุยกับพ่อแม่ผู้ปกครองก่อน ต้องได้รับความเห็นชอบก่อน ถึงจะรับเป็นคนไข้

“มีหลายเคสที่ไม่ทำให้ สุดท้ายเขาไปทำกับคนอื่น ที่สุดก็สูญเงินเป็นแสน วันหนึ่งเขาก็กลับมา

บอกว่า… รู้อย่างนี้เชื่อหมอดีกว่า ซึ่งกรณีนี้พบบ่อยมาก ถามว่าผมทำได้ไหม ทำได้ แต่ได้ไม่คุ้มเสีย อีกอย่างผมทำคลินิกนี้ให้แตกต่างจากที่อื่น ไม่โฆษณา ไม่มีเว็บไซต์ มีแต่เฟซบุ๊กใช้ตอบคำถามคนไข้ โดยผมตอบเอง และไม่มีการติดป้ายเชิญชวน เพราะผมถือว่าแพทย์เท่านั้นที่พิจารณาได้ว่า… ควรทำหรือไม่ควรทำ จุดนี้เป็นนโยบายที่สำคัญ”

ถึงกระนั้น หากมองในแง่สังคม กรณีนี้เกิดขึ้นมาจากหลายปัจจัย โดยสาเหตุที่วัยรุ่นนิยมทำศัลยกรรมนั้น คุณหมอบอกว่า… เหตุผลง่าย ๆ คือเพื่อให้เหมือนดาราที่ชื่นชอบ ที่วัยรุ่นยกเป็น “ต้นแบบชีวิต” ส่วนอีกปัจจัยก็อาจเกิดจาก “โฆษณาที่เกินจริง” ที่เป็นตัวเร้าหรือกระตุ้นให้คนหมกมุ่นกับเรื่องนี้มากเกินไป จนตกเป็นเหยื่อ-หลงกล “มิจฉาชีพ-คนที่ไม่รู้จริง” จนเกิดปัญหา ซึ่งในฐานะแพทย์ อยากฝากถึงคนที่คิดทำศัลยกรรมว่า… ควรทำความเข้าใจ อย่าคาดหวังสูง และคนเราไม่จำเป็นต้องสวยหล่อเหมือนกับใคร แต่ควรเป็นตัวเองจะดีที่สุด เพราะความต้องการของคน บางทีก็ทำให้มองข้าม “มุมลบ” บางด้านไป ซึ่งปัญหาที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ ล้วนเกิดจาก “ความไม่พอดี-การไม่ยึดทางสายกลาง” ทั้งสิ้น…

“คนเราต้องการสร้างความเชื่อมั่น จึงเลือกทำศัลยกรรม แต่ถ้าทำแล้วไม่เข้ากับตนเอง หรือทำแล้วมีคนทักว่าไม่สวย สุดท้ายก็เกิดความไม่มั่นใจอีก จนต้องทำใหม่ เท่ากับว่าปัญหาวนกลับไปที่จุดเริ่มต้นอีก ผมคิดว่าอย่าไปกังวลเกินไป ถ้าอยากทำก็ควรทำแต่พอดี ให้เข้ากับตัวเอง อย่าถึงกับผิดเพี้ยนจนมากเกินไป”

*********

ทั้งนี้ ทิ้งท้ายเรื่อง “การทำศัลยกรรม” คุณหมอวรวิทย์ กล่าวว่า… “บางคนที่เขาทำเพราะต้องทำ เพราะเขามีความทุกข์ อย่างเช่นเคสหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มที่ทุกข์เพราะปัญหาสิวที่อักเสบเต็มใบหน้า ทำให้เครียด ไม่กล้าใช้ชีวิต หน้าที่ของผมก็คือ ทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์นั้น รักษาให้เขา คืนความมั่นใจให้เขาใช้ชีวิตได้ แต่ไม่ใช่สร้างให้เขาเป็นดาราเกาหลี แบบนี้เป็นไปไม่ได้ และผมเองก็ไม่ทำ เพราะมันเกินจากความเป็นธรรมชาติไป… ที่ผมคาดหวัง คือทำอย่างไรให้คนทำศัลยกรรมอย่างพอเพียง เพราะเรื่องนี้ถ้าทำมากไปก็เป็นผลเสีย เสียเวลา เสียเงิน และยิ่งส่งผลทำให้ผู้คนหลุดจากความเป็นจริงไปเรื่อย ๆ…

ทำแต่พอประมาณ…ดีที่สุด” .

‘คุณหมอโรบินฮู้ด’

นพ.วรวิทย์ พูลสุวรรณ สมรสกับ คุณชนิตา รักกสิกรณ์ และมีทายาทคล้องใจ 1 คน คือ น้องชนวีร์ พูลสุวรรณ ทั้งนี้ แม้จะเป็นหมอด้านความสวยความงาม แต่อีกมุมคุณหมอวรวิทย์ก็สนใจการทำงานด้าน “จิตอาสา” มาก หากมีโอกาสก็จะลงพื้นที่ชนบทห่างไกลเพื่อตรวจรักษาโรคให้ประชาชน ซึ่งการสนใจทำงานด้านจิตอาสานี้ เกิดขึ้นเมื่อตอนที่มีโอกาสออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่กับ “มูลนิธิแสง-ไซ้กี เหตระกูล” เมื่อในอดีต โดยได้ติดตาม ศ.นพ.เทพพนม เมืองแมน ไปทำงานร่วมกับมูลนิธิฯ และอีกส่วนก็เกิดจากความชอบถ่ายภาพและเดินป่า ที่ก็ช่วยจุดประกายเรื่องนี้ด้วย

“ผมเคยเห็นภาพที่จำติดตา คือที่ดอยเชียงดาว ตอนนั้นเดินป่าไปเจอชาวเขาคนหนึ่ง ที่เขาเสพฝิ่นเพราะเชื่อว่าจะช่วยรักษาอาการป่วยได้ ตอนนั้นคิดว่าจะช่วยเขาได้ยังไง ก็เก็บไว้ในใจ จนเมื่อได้ติดตามอาจารย์เทพพนมไปออกหน่วยแพทย์ ทำให้รู้ว่าเราทำเรื่องนี้ได้ จึงเริ่มต้นด้วยเงินทุนส่วนตัว โดยจัดหน่วยแพทย์เล็ก ๆ

ออกไปรักษาให้ชาวบ้านตามหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกล เรื่องนี้ทำให้ผมมีความสุขที่สุด

เหมือนเป็นโรบินฮู้ด (หัวเราะ) เราทำงานกับคนที่มีกำลังทรัพย์เรื่องความสวยความงาม และเอากำไรที่เกิดจากตรงนี้ตอบแทนส่งต่อไปสู่คนที่เขาขาดแคลนและต้องการความช่วยเหลือ ผมพยายามออกหน่วยให้ได้อย่างน้อยปีละ 2 ครั้ง ขึ้นอยู่กับเวลาที่มี สิ่งที่ทำตรงนี้ก็ไม่แตกต่างจากงานประจำที่ทำ เพราะศัลยกรรมความงามเราทำให้คนมีความสุข ส่วนตรงนี้ก็ช่วยให้คนพ้นจากความทุกข์ ซึ่งสร้างความสุขใจให้เราได้ทั้งคู่”.

เชาวลี ชุมขำ :เรื่อง

สันติ มฤธนนท์ :ภาพ